یا مرگ آرزو

              یا آرزوی مرگ....

                        آشنای  تو  منم  بر  در  بیگانه  مرو

شمع من باش و بمان نور ز تو اشک ز من

                         جانفشان  تو  منم در بر پروانه مرو

سوختی  جان مرا   آه مکن  اشک مریز

                           از بر عاشق  دلداده  غریبانه  مرو 

سلام به همه ی دوستای گلم

دلم برای همتون حسابی تنگیده بود.ببخشید که اینقدر دیر اومدم.خیلی وقت بود نیومده بودم وبم.حالا هم اصلا نمی تونم بیام و جواب کامنتای قشنگتونو بدم.واسه همین برای اولین بار دارم حرفمو تو پستم می نویسم.همتونو دوست دارم و می دونم که وبم با کامنتای شما سرپاست.و بازم به خاطر نیومدنم از همه ی دوستای گلم معذرت می خوام.امیدوارم بتونم زودتر بیام پیشتون.ولی شما منو تنها نذاریدا!اینجوری غصه می خورم!باشه؟

منتظر نظرای قشنگتون هستم.خوش باشید

بای تا های

مرا درغربت فردا رها کرد

دلم در حسرت دیدار او ماند

مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

به من می گفت تنهایی غریب است

ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و ندانست

که در قلبم چه آشوبی به په کرد

و او هرگز شکستم را نفهمید

اگر چه تا ته دنیا صدا کرد!

پراز تنهایی!پر از غم!

خسته ام در جستجوی تو...

تو نیستی و من به جای شانه های تو سرم را به دیوار

سنگی غرورت تکیه می دهم.

به امید آنکه شاید روزی مرا بفهمی و وسعت تنهائیم را حس کنی.......

اگر من و تو برگ بوديم به هنگام خزان زودتر می افتادم

تا هنگامی که تو می افتی در آغوشت گيرم

اگه می دونستی که دلم چقدر برات تنگ شده تمام زمین وزمان و به هم گره می زدی  تا فقط یه لحظه خودتو به من نشون بدی.....

اگه می دونستی که دلم چقدر برای صدات پر می کشه هر طور شده تمام صداهای عالم رو مات می کردی تا فقط زنگ صدای تو به گوش من برسه........

 اگه می دونستی که دلم از ندیدن رنگین کمون چشمات چه بی رنگ شده جلوی بارون چشمامو می گرفتی و بهم رنگین کمون چشماتو هدیه می دادی.......

اصلا اگه از اول می دونستی که چقدر دیوونتم منو با این همه دلتنگی تنها نمی ذاشتی........

نمی دانم آسمان چگونه است و زمين چه سان که درهرچه می نگرم تو را می بينم

نمی دانم به چه می انديشم که روز هست خود را از ياد برده ام

تنها چيزی که می دانم اين است که

هر چه دورتر بروی يادت نزديکتر می آيد و هر چه کمتر تو را ببينم

 يادت بيشتر بر دلم می نشيند

بگذار روی شانه ات بغض هايم را گريه کنم

حالا که بر با ل سرنوشت ، آرزوهای به خاکستر نشسته ام تشييع می شوند

امروز درون آلونک دلتنگيم قدم نه تا ببينی

چقدر فاصله است

                    بين من و يک تکه خوشبختی

گفتمش دل می خری ،  پرسید چند؟

      گفتمش دل مال  تو  تـنهـــا  بخند !

             خــنده کرد و دل ز دستـــانم ربـود

                     تا به خـود باز آمدم او رفـــته بود

                           رد پایش بر دلم جـــا مانده بود!!!

چشم چشم دو ابرو،نگاه من به هر سو

 پس چرا نيستی پيشم،نگاه خيس تو کو

گوش گوش دوتاگوش،دودست بازيه آغوش

 بيا بگير قلبمو،يادم تو را فراموش

چوب چوب يه گردن،جايي نری تو بی من

دق ميکنم می ميرم،اگه دور بشي از من

دست دست دو تا پا،ياد تو مونده اينجا

يادت مياد که گفتی،بی تو نمی رم هيچ جا

من من يه عاشق،همون مجنون سابق

چقدر سخته تو چشای کسی که تموم عشقت رو ازت دزدید و بجاش یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و بجای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شد

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه ها ی اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه ی نو مبارک

اگه می خوای بری برو از تو دوباره می گذرم/نگا به گریه هام نکن من از تو بی وفاترم

تو اشتباه عمرمی که دیگه تکرار نمی شی/این دفه دیگه بر نگرد تو واسه ما یار نمی شی

نه غم می خوام نه خاطره فقط بزار رها باشم/تو این غریبی نمی خوام مجنون قصه ها باشم

از توی قصه هام برو دیگه تو فکر من نباش/تموم کن این قائله رو نمک رو زخم من نپاش

همیشه بی گناه تویی همیشه تقصیر منه/نگاه بی وفای تو همیشه طعنه می زنه

بازم دارم می بخشمت این اشتباه آخره /گذشتم از گناه تو اما خدا نمی گذره

حقيقت انسان به آن چيزی که اظهار می کند

 نيست،بلکه حقيقت انسان نهفته در آن چيزيست که از

 اظهار آن عاجز است.پس هر وقت خواستی کسی را

 بشناسی نه به گفته هايش،بلکه به ناگفته هايش

گوش بسپار.

هميشه ماندن دليل عاشق بودن نيست.

شبی در گوشه ای تنها،شبی مهتابی و روشن

که از غم ها تهی بودم

تورا بر شيشه ی انديشه ی شعرم تراشيدم

بتی عشق آفرين گشتی

 تنت را در ميان مهتاب ها شستم

گرفتی روشنی،تابنده گشتی،دلنشين گشتی

تو را در معبد بتها خدا کردم

خدايی کن که یکتايی

و در آن معبد بتها،تو را هرگز نباشد،نيست همتايی!

هميشه اينقدر ساده مرو و مگذر

لااقل نگاهی به پشت سرت بکن

شايد کسی در پی تو می دود و نامت را با زبان بی

 زبانی فرياد می زند

و تو هرگز او را نديده ای!

برگ از درخت خسته می شه

با هزارو يک ترفند

شاخه گلی مصنوعی را

 در ميان گلهای شاداب گلدانت قرار دادم

و بر دفترچه ی خاطرات قلبم نوشتم:

تو را دوست خواهم داشت

تا زمانی که آخرين گل پژمرده شود

شکسپير ميگه :عاشق کسی میشويم،چون عاشق او شديم.                                

عاشق شدن دليل نمی خواهد!

وقتی که شانه هایم

در زیر بار حادثه می خواست بشکند،

یک لحظه

از خیال پریشان من گذشت

بر شانه های تو

بر شانه های تو می شد اگر سری بگذارم

واین بغض درد را

از تنگنای سینه برآرم

آن جان پناه مهر،

شاید که می توانست

از بار این مصیبت سنگین آسوده ام کند 

زندگی با همه ی وسعت خویش،

محفل ساکت و غم خوردن نیست

حاصلش تن به قضا دادن وپژمردن نیست

اضطراب هوس دیدن ونادیدن نیست

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

زندگی جنبش و جاری شدن است،زندگی کوشش و راهی شدن است

روی یک برگ سفید

من نوشتم قطره،تو نوشتی دریا

من نوشتم من وتو، تو نوشتی نه مــــــا

نازنین یادت هست،چه صمیمانه وساده،من و تو ما شده بود

کاش آن روز نمی آمد که:

روی یک برگ سفید،من نوشتم دریا،تو نوشتی قطره،قصدم این بود که ما بنویسم

تو نوشتی من و تو

چه کسی باور داشت،فاصله بین من و تو

قد یه دریا شده بود

 گفتمش بی تو چه باید کرد

                         عکس رخساره ماهش را داد

گفتم آن مونس شبهایم کو

                          تاری از زلف سیاهش را داد

وقت رفتن همه رامی بوسید

                          به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد وبه من

                           انتظار سر راهــــش  را داد